Πληροφορική και Τηλεματική @ Χαροκόπειο

Πρώτος έτος, Διακριτά. Τότε κάναμε μάθημα σε αίθουσα του Κεντρικού Κτηρίου και όχι της Πληροφορικής. Είχε ήλιο, ανοχτά τα παράθυρα στην αίθουσα, θερμοκρασία κανονική. Έτσι όπως όλοι αμέριμνοι παρακολουθούσαν το μάθημα και ακουγόταν μόνο η τραγουδιστή φωνή της Μαλβίνας ρίχνω ένα ήσυχο, απαλό, ανακουφιστικό κλανίδι, λίγο μακρύσυρτο, αλλά ευτυχώς αθόρυβο. Αυτό που σκεφτόμουν ήταν σε πόση ώρα θα χτυπήσει η μπόχα. Δεν άργησε. Ταξίδευε από τη μία μεριά της αίθουσας στην άλλη ακολουθώντας το ωραίο αεράκι που έμπαινε από τα παράθυρα, καλύπτοντας έτσι τα ίχνη μου. Μύρισε πολύ, μα πάρα πολύ, ήταν από τις σπάνιες. Όλοι απορούσαν από που προήλθε. Μερικοί χαμογελούσαν, μερικοί ευχόντουσαν να φυσήξει περισσότερος αέρας από τα παράθυρα. Το μόνο κακό στην όλη ιστορία ήταν ότι έπρεπε να κρατηθώ και να μην πεθάνω στα γέλια, όσο η κλανιά ταξίδευε στην άιθουσα. Τόσα χρόνια το κρατούσα, ήρθε η ώρα να το εξομολογηθώ. Admins, μου δίνετε άφεση αμαρτιών;

[2016-03-10 00:04:55]