Κοινωνικής Ανθρωπολογίας @ Πάντειο

Δεν ξερω τι ξεκιναω να γραφω. Νιωθω μια γενικη δυσαρεσκεια, την οποια προτιμω να εκφρασω ανωνυμα, γιατι η επωνυμη εκθεση μπορει να γινει στιγμα. Και μπορει να γινει στιγμα γιατι ολοι εχουν καταπληκτικες αποψεις και γνωσεις οταν καθονται στον υπολογιστη τους. Και δεν ξερω, κουραζομαι. Κουραζομαι γιατι βλεπω ενα επαναλαμβανομενο μοτιβο στους ανθρωπους (συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου σε περιπτωση που φαινομαι ελιτιστρια. Αν δεν φαινομαι ελιτιστρια, δεν τον συμπεριλαμβανω). Ενα μοτιβο οπου θεωρειται νορμαλ να χτισεις ενα φανταστικο καλουπι το οποιο θα δεχονται οι περισσοτεροι δια της οψεως, γιατι αυτο μετραει. Μετραει να φαινεσαι σουπερ καλα ντυμενος, με το σουπερ κινητο σου, και να πηγαινεις στη σουπερ δουλεια σου, η οποια λειτουργει με σχεδον δυστοπικη πολιτικη. Αλλα δεν πειραζει, γιατι εχεις σουπερ αποψεις με το σουπερ κινητο σου.
Το θεμα ομως ποιο ειναι? Το θεμα ειναι οτι μπορεις να εχεις αληθινη υποσταση. Και σιγουρα εχεις. Δεν εισαι η ταινιες που σαρεσουν, και δεν υπαρχει καποιο Meme το οποιο ειναι "τοσο εσυ". Ψαχνουμε ταυτιση, ενω ειμαστε κατι/καποιοι-ες. Δεν ξερω αν βγαζει νοημα, ελπιζω απλα να συμφωνησετε καποιοι, ολοι, ή κανεις. Ποναω.

[2017-05-23 22:44:30]